Het monster onder jouw bed – deel 6

Dit is het vervolg op deel 5.

Ik werd me eerst bewust van de trein die door mijn hoofd leek te denderen. Vervolgens proefde ik de zure smaak in mijn mond en voelde ik het krampen van mijn maag, alsof een prop slang wanhopig probeerde zichzelf uit de knoop te worstelen. Maar de druppel die mij de ogen deed openen zat in mijn oor. Langzaam verdwenen de zwarte vlekken uit mijn blikveld en toen ik voorzichtig mijn bonzende hoofd optilde, zag ik dat ik in mijn eigen kots lag. Een klonterig mengsel van koffie, ei, vanille-ijs en gal droop van mijn oor, in mijn nek. Met een zucht ging ik rechtop zitten. Het moest echt niet gekker worden. Maar dat werd het natuurlijk wel.

Ik kon me even niet zo goed herinneren wat er gebeurd was. Flarden van een vreemde droom dwarrelden door mijn pijnlijke hoofd. Een oranje knuffelbeest, rare ogen, iets over emoties, energie, roze knuppel. Ik moest teveel gezopen hebben ofzo. Of had ik koorts? Met mijn rug tegen de voordeur geleund bekeek ik de zooi en besloot een sopje te gaan halen om alles schoon te maken en daarna te douchen. Op dat moment gluurden twee groene ogen vanuit de woonkamer de hoek om. Een vaag gevoel van déjà vu overviel me. Miauwend kwam poeslief voorzichtig dichterbij, waarschijnlijk klagend over de stank, maar ik geloofde op dat moment dat ze heel bezorgd om me was. Ik kwam overeind en liep achter haar aan richting de woonkamer.

Terwijl ik naar de keuken liep, wierp ik een blik op de bank. Leeg. Misschien moest ik straks na acht uur maar eens bellen voor een afspraak bij de huisarts. Ik begon me dingen te verbeelden door het gebrek aan slaap. Ik trok het kastje onder de gootsteen open om een emmer en zeep te pakken. Twee oranje armpjes hielden de benodigde spullen behulpzaam voor me omhoog. Dankbaar dat ik niet zo ver hoefde te bukken, pakte ik alles aan en duwde het kastdeurtje weer dicht. Ik liet de emmer vollopen. Een beetje zeep erbij. Soplap erin. Ok, soppen maar. Ik zeulde de emmer naar de voordeur en begon met schoonmaken.

‘Zeg, moet ik even helpen?’ Klonk het ineens gedempt. Ik keek verdwaasd op, maar zag niemand en ging weer verder. ‘De buurvrouw is weg toch?’ De stem klonk niet langer gedempt en kwam dichterbij. ‘Ja, laat mij dit maar even doen, dan kun jij douchen. Je moet sowieso even schoon water pakken hoor. Zo smeer je het alleen maar uit. Daar moet je me even mee helpen trouwens, voor je gaat douchen, want ik kan niet bij de kraan.’ Tik stond achter me toe te kijken hoe ik de gorigheid van de vloer zat te vegen, de kat aan zijn zij. ‘Zo’n aangenaam beestje eigenlijk.’ Ze gaf hem kopjes en hij aaide haar rug. Ik knipperde met mijn ogen, maar mijn droom verdween niet. ‘Ze heet Mona.’ Mompelde ik. Ik stond op en ging nieuw water pakken. En douchen. De klap was hard geweest en ik begreep nog niet helemaal wat er nou gebeurde of wat er gebeurd was. Tik leek behulpzaam dus ik deed maar gewoon wat hij zei. Ik had zelf ook geen beter plan. Het enige dat nadrukkelijk tot me doordrong was de gedachte dat mijn rare droom misschien toch niet gedroomd was.

Lees hier het vervolg!

4 gedachten over “Het monster onder jouw bed – deel 6

    • AwesomeIlona schreef:

      Dankje 🙂 ik heb komende weken helaas ook minder schrijftijd, dus ik hoop maar dat er genoeg spanning is om lezers iets langer te laten wachten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *