Meeuwen voeren in Niemandsland

Een warme bries blaast een verdwaalde lok uit mijn gezicht. Met mijn hand boven mijn ogen tegen de zon, kijk ik omhoog naar de cirkelende meeuwen aan de wolkeloze lucht. Die zijn waarschijnlijk afgekomen op de koekkruimels die van mijn ijshoorntje zijn afgebrokkeld. Om me heen zie ik grasland en bomen in de verte. Maar geen mens te bekennen hier in Niemandsland.

Mijn haar waait terug in mijn gezicht en kietelt mijn neus. Weken geleden zou ik me eraan gestoord hebben, zoals ik me aan alles stoorde. Ik zou gewenst hebben dat die waardeloze wind ging liggen. Daar zouden die rondzwevende meeuwen niet blij mee zijn. Grappig, hoe waardeloos voor de een en waardevol voor een ander. Een aantal meeuwen cirkelen nieuwsgierig lager en lager.

In de zingende warmte zoemt een mug tot hij stilletjes op mijn arm gaat zitten. Met een korte pets verleng ik zijn stilte oneindig. Een goede boeddhist zou dat nooit doen, omdat elk leven in zijn ogen even waardevol is. Dat is iedereen het met ze eens, totdat er een mug begint te zoemen in je slaapkamer, totdat we zin krijgen in eten, totdat we jaloers worden, toekomstplannen aan duigen vallen, paniek en angst zich verspreiden, buren te gretig om zich heen graaien, geld gaat rollen. Dan doden we dieren, aborteren we baby’s en schieten elkaar overhoop alsof het niks is. Dus misschien is het dat ook wel. Niks.

Waarom doen mensen wat ze doen? Of waarom niet? Wat moeten we doen? En wie bepaalt dat? Wat is belangrijk? Wat is waardevol? Of waardeloos? Wie velt het oordeel over wat blijft bestaan en wat kapot mag? Waarom belandt de ene vaas in een museum, terwijl de ander in de glasbak wordt gedumpt?

De meeuwen landen om mij heen, terwijl ik naar de dalende zon kijk. Is het leven waardevol? is het niks? Is het een wonder? Een gekoesterd geheim der natuur? Een grootse macht die we op blote knieën zouden moeten danken voor ons bestaan?

Ik denk dat elk leven waardevol is zolang het een doel heeft om na te streven. Maakt niet uit welk doel. Nageslacht creëren, rijk worden, de pandabeer redden, wereldvrede stichten, president worden van de USA, levens redden, vijanden op afstand houden, mooie dingen maken, gewoon gelukkig zijn of de meeuwen voeren in Niemandsland. Maar als je daar nou compleet in faalt, dat doel van je, ben je dan waardeloos? Mag je dan kapot? Gedumpt worden in de glasbak? Naast die vaas die niemand meer wou hebben?

Vragen, vragen, vragen. Wie weet. Een grote groep meeuwen zit inmiddels op veilige afstand om me heen. Te wachten. Ik voel vibraties in de rails onder mijn voeten. Ik kijk naar de horizon, waar de zon lager en lager zakt tot ze de aarde kust. Aan de andere kant verschijnt de trein, met daarin een machinist die met geknepen ogen dezelfde zonsondergang aanschouwt…

… en mij daardoor niet ziet staan.

Ik heb opgezocht wat er gebeurt met een lichaam als het vol geraakt wordt door een trein op snelheid. De klap is gigantisch, dus je bent echt meteen dood. Door de versnelling van 0 naar 120 km/uur in een fractie van een seconde worden je hersenen tegen je schedelpan geplet, als je dan nog een schedelpan hebt tenminste. Alle organen scheuren van hun plek. Vaak belanden mensen na de eerste klap onder de trein, met gehakt als eindresultaat.

Na zo’n ongeluk, komen de hulpdiensten je opruimen. De grote stukken worden in zakken meegenomen. De rest wordt door de brandweer van de trein en de rails afgespoeld en belandt in de berm. Meeuwenvoer. Vervul ik dus toch nog een waardevol doel. Tevreden draai ik me weer naar de zonsondergang en kijk hoe de lucht van dieprood naar grijs begint te kleuren, tot alles met een harde klap zwart wordt.

2 gedachten over “Meeuwen voeren in Niemandsland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *