Boekrecensie: Om nooit te vergeten, Thomas Olde Heuvelt

Nadat ik HEX had gelezen (lees de review hier), moest ik meer verhalen lezen van Thomas Olde Heuvelt. Dus toen ik erachter kwam dat er een verhalenbundel van hem te krijgen was tijdens de Bookstore Day (geen idee waarom ze dat niet gewoon de Nationale Boekenwinkeldag hebben genoemd), heb ik die meteen gescoord. De bundel Om nooit te vergeten bevat vijf korte verhalen van Thomas die ik allemaal onderweg van en naar mijn werk heb gelezen.

Het eerste verhaal is geheel volgens verwachting een spookverhaal. De titel, Je weet hoe dit verhaal gaat, slaat de spijker op zijn kop en dat vond ik niet meteen een pluspunt. Maar ik hou enorm van spookverhalen, ook al zijn ze wat voorspelbaar, dus dit eerste verhaal had ik op maandagmorgen tijdens mijn treinrit naar het werk meteen in een keer uit. Het las als een trein, maar zwaar overdonderd was ik nou ook weer niet. Dat kwam misschien door die torenhoge verwachtingen na HEX.

Het tweede verhaal, De jongen die geen schaduw wierp, is mijn absolute favoriet! Het is geen spookverhaal, maar wel een bizar verhaal dat ondanks alle fantasie-elementen perfect in deze tijd past. Ik ga er niet te veel over zeggen, behalve dat ik diep geroerd was en iedereen dit gewoon moet lezen! Het is geen verassing dat dit verhaal de Paul Harland Prijs won en de Engelse vertaling een nominatie in de wacht sleepte voor de Hugo Award.

Na een dagje bijkomen begon ik aan De Inktlezers van Doi Saket. Dit verhaal werd genomineerd voor de World Fantasy Award. Over dit verhaal heb ik het langst gedaan (het kostte me zowaar de heen- en terugreis). Het is een mooi verhaal, maar zeker niet zo ontroerend als De jongen die geen schaduw wierp. Het is wat luchtiger, er zit iets meer humor in en in Thailand doen ze ook gewoon niet zo dramatisch.

De vis in de fles is een vreemde kruising tussen een modern liefdesdrama en het eind van de wereld. Het zou prima verfilmd kunnen worden tot iets wat lijkt op 2012. Ook dit verhaal won de Paul Harland Prijs en de Engelse vertaling won de Hugo Award. Ik vond het geniaal bedacht en erg leuk geschreven. Hoewel het einde charmant is, wil ik stiekem gewoon een vervolg.

De bundel eindigt met een vreemde sprookjesmix in een hip jasje. Hertenhart en gembertimbaaltjes is een heerlijke chaos van fantasie, romantiek en gore gruwel. En in mijn ogen wordt elk verhaal beter in een setting vol gebakjes. Het verhaal schijnt uit de wereld van de roman Harten Sara te komen, die nu erg hoog op mijn te-lezen-lijstje staat.

Kortom, deze bundel is echt heerlijk leesvoer. Het grootste minpunt is dat het slechts vijf korte verhalen zijn, waardoor je na een week sip zit te smachten naar meer. Ik had meer gegriezel en horror verwacht, maar het feit dat deze auteur zoveel meer in zijn mars heeft is juist heerlijk. Ik raad de bundel iedereen aan, want hij is echt om nooit te vergeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *