Graainatie

Na een bezoekje aan de fysiotherapeut, die mijn compleet verkrampte rug weer even fijn uit de knoop heeft getrokken, loop ik met mijn mandje zo leeg als mijn maag de winkel in. Ik ben hier om een gezonde lunch te scoren, maar word onmiddellijk afgeleid door de schreeuwerige ‘nu 25% korting’ en ‘1+1 gratis’ posters die mij omringen.

Zoals het een waar kuddedier betaamd slof ik met de meute mee en graai om de tien meter iets uit de schappen met oranje aanbiedingsbordjes. Al wat is afgeprijsd, quasi goedkoop en misschien wel lekker of handig verdwijnt in mijn mandje. Blauwe bessen, dubbelvla, magnetronmaaltijd, poffertjes, chocola, knakworstjes, chips, afwasmiddel…

Samen met de andere slachtoffers van onze gehersenspoelde economische slavenmaatschappij, grijp ik wat er te grijpen valt, totdat mijn mandje te zwaar wordt om te tillen en mijn net losgemaakte rug weer in de kramp schiet.

Nadat al mijn toch niet zo goedkope producten verwerkt zijn bij de kassa, wordt ook mijn persoonlijke bonuskaart gescand. Die is er uiteraard om mij van nog meer voordeel te voorzien en is écht niet in het leven geroepen om ons koopgedrag nóg effectiever te beïnvloeden.

Terwijl ik mijn aankopen naar huis zeul check ik even mijn banksaldo via een handige app. Dat saldo dondert al aardig hard naar beneden en ik moet nog drie weken wachten op nieuw salaris. Nog drie keer vijftig uur werken, nog vijfenveertig uur forenzen en zestig keer oefeningen doen om te voorkomen dat mijn rug verder verkloot onder het juk van onze graainatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *