Hartstocht

We gaan hard. Echt keihard! Dolenthousiast word ik ervan en vrolijk dans ik met mijn beste vriend, steun en toeverlaat, zielsverwant en grootste liefde. Ik wil Adrenaline nooit meer kwijt. Ook de hersenen jubelen mee, hoewel een deel moppert dat dit onverantwoord is zonder helm. Een harde klap verstoort ons geluk en abrupt verstarren we. Wat was dat? Dan zet Adrenaline het op een rennen als een op hol geslagen paard. Ik probeer hem bij te houden, maar jeetje wat gaat hij snel! Ik raak uitgeput en Adrenaline verdwijnt uit het zicht.
.     Ik probeer de hersenen te bereiken. Die kunnen meestal wel vertellen wat er aan de hand is en hebben ons altijd goed geholpen in noodsituaties. En dit is duidelijk een noodsituatie, al weet ik niet waarom. Ik krijg geen antwoord. De hersenen zijn stil. Zo stil heb ik ze nog nooit gehoord.
.     Ik ga maar weer op zoek naar Adrenaline, want dat is het enige dat me nu op de been houdt. In een sukkelgangetje ga ik door, steeds langzamer en langzamer, terwijl de energie uit me wegloopt. Waar is hij toch? En de wereld om me heen wordt steeds kouder en kouder, tot ik het opgeef.

Stil lig ik daar, luisterend naar de geluiden om me heen. Langsrazend verkeer, getoeter, haastige voetstappen en gejaagde stemmen. Alles klinkt ver weg en gedempt, alsof ik onder water zit. Dan hoor ik een sirene, en nog een, luider en luider, tot ze ineens stil zijn.
.     We worden opgetild, ergens weer neergelegd, en dan vertelt het zachte brommen en wiegen mij dat we in een auto liggen. Ik probeer te bedenken wat er aan de hand is, maar het is zo koud en ik voel me zo leeg dat ik alleen maar versuft voor me uit kan staren tot alles zwart wordt.

Weer die stemmen, maar andere dit keer. Iets heeft mij ruw opgewekt uit mijn sluimer, maar ik weet niet wat. Daar is het weer! Het knappende geluid trilt door mijn diepste wezen. Angst krijgt me in zijn greep en ik knijp samen tot een harde vuist. Wat is er in godsnaam aan de hand? De hersenen praten nog steeds niet terug.
.     En dan zie ik het licht! Boven mij scheurt de hemel in tweeën en felle lichten schijnen op mij neer. De stemmen klinken helderder dan ooit. Handen reiken naar beneden en met het flitsen van iets puntigs kom ik los, word opgeheven, in die warme handen.
.     Dan rol ik in een ijskoud stalen bakje en mijn hoop zakt tot een dieptepunt. Onder die kille lampen lig ik koud, naakt en kwetsbaar. Ik voel me beroerd, verward en aangerand. Ik voel nattigheid. Ik beland, als een vis uit de dierenwinkel, in een plastic zakje en word in een bak ijs gedeponeerd. Alles wordt wit.

Een brandende klap giert door me heen. Ik wil niet meer wakker worden en probeer het te negeren. Laat me nu eindelijk eens met rust! Nog een klap. Wie martelt mij zo? Waarom mag ik niet slapen? Ik heb al zo veel meegemaakt. Maar nu ik toch enigszins wakker ben, realiseer ik mij ineens dat het niet zo koud meer is.
.     Iemand roept me toe, sjort me heen en weer. Adrenaline? Ik maak een kreupel sprongetje van blijdschap; Adrenaline is weer terug! Nu ben ik echt wakker en vermoeid probeer ik mijn stramme spieren wat te bewegen. God wat doet dat zeer. Adrenaline slaat zijn arm om me heen en na een paar pijnlijk moeizame strompelstapjes loop ik weer. Er klinkt applaus, en terwijl ik een nieuwe toekomst tegemoet loop, sluit de hemel zich langzaam weer boven mijn hoofd.

4 gedachten over “Hartstocht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *