In de ban

Er was eens, heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, een knus koffiehuisje. Dit koffiehuis, dat gerund werd door de trotse vader van twee zonen, was beroemder om zijn warme chocolade dan om zijn koffie. De moeder van het gezin was kunstenaar en boetseerde de meest prachtige beelden. De oudste zoon was een havenarbeider aan wie die talenten voor zowel smaak als schoonheid zonder omkijken voorbijgegaan waren. Maar de jongste zoon had de smaakpapillen van zijn vader en de scheppende handen van zijn moeder geërfd.
.        .De jongste zoon leerde al snel dat er geen mooiere smaak was om mee te werken dan de smaak van chocolade. Maar die scheppende handen konden met de vloeibare chocolade niets beginnen. Dus spendeerde hij maanden in de keuken van zijn vader, totdat hij het recept voor de heerlijkste chocolade in vaste vorm ontdekte. Het leek magie! Als hij het verwarmde werd het kneedbaar als klei, maar als het afkoelde werd het zo knapperig als de krakelingen van de bakker. Dus zijn handen boetseerden en kneedden, schaafden en masseerden, verfijnden en schilderden dagenlang, tot ze het prachtigste chocoladebeeld ooit geschapen hadden.

Razend enthousiast holde de jongste zoon naar de haven. ‘Broer! Kom mee, kom kijken, kom proeven wat ik heb gemaakt!’ Dus de oudste zoon kwam mee naar de keuken van het koffiehuis. Sprakeloos keek hij naar het mooiste en heerlijkst geurende kunstwerk dat hij ooit had gezien. Volkomen in de ban liep hij er rondjes omheen. ‘En proef dan toch!’ Riep de jongste zoon. Maar dat wilde zijn broer niet, want dat zou het beeld ruïneren.
.        .Moeder kwam kijken en slaakte een zucht van extase. ‘Voel hoe heerlijk hard het is, maar als boter smelt in je mond!’ Riep haar jongste zoon. Maar, volledig in de ban van deze schoonheid, wilde ze het niet aanraken, want zo een perfectie mocht niet worden aangetast!
.        .Vader kwam kijken en het water liep hem in de mond. Hij kwam zo dichtbij als hij durfde, en rook en snoof en snuffelde. Maar proeven wilde hij niet. Hij was zo in de ban van dit overheerlijk aroma dat hij bang was dat het zijn smaakpapillen zou doen exploderen.

Intens teleurgesteld omdat niemand zijn werk wilde proeven, stelde de jongste zoon het beeld tentoon op het marktplein. Als vliegen op stroop kwamen de mensen erop af. Allen waren in de ban van de grandeur en geur, maar je raadt het al: niemand wilde proeven.
.        .Toen kwam een jong meisje met grote ogen aanlopen, en ook zij was in de ban van het beeld. Maar hoe mooi en prachtig en fantastisch ze het ook vond, de verleiding van chocolade kon ze onmogelijk weerstaan. En na een korte aarzeling zette ze haar tanden in het kunstwerk, en het smaakte zo hemels! Puur geluk explodeerde in haar mond en de vonken zoefden als vlinders door haar lijf. Verrukt nam ze nog een hap en nog één, en meer en meer meer meer…
.        .Met tranen van geluk keek de jongste zoon toe hoe iemand eindelijk écht van zijn harde werk genoot. Met tranen van afschuw zag het pleinpubliek hoe die meid het prachtbeeld hap voor hap degradeerde tot een donkerbruine hoop. En voordat de jongste zoon of het meisje de omgeslagen sfeer beseften, besprong de menigte haar uit woede om het gesloopte hemelswerk.

Besmeurd met chocolade en haar bloed, liep de jongste zoon eenzaam en alleen de stad uit. Hij was verbannen, want hij had de orde verstoord en levens in gevaar gebracht. Zijn chocoladepronkstuk was vergaan samen met de enige ziel die het echt op waarde had weten te schatten. Dus restte hem niets meer dan te zoeken naar een land waar men zijn kunst van chocolade wel begreep.

Wedstrijdverhaal: Lees en stem!

Lees hier mijn inzending voor de Enge Verhalen Schrijfwedstrijd van ‘Heel Nederland Schrijft’  Vergeet niet om mijn verhaal een  te geven, want daar kan ik de lezersprijs mee winnen! Om te voorkomen dat mensen dubbel stemmen moet je even inloggen en dat is echt zo gepiept. Je kan inloggen via Facebook of door even account aan te maken op ‘Heel Nederland Schrijft’.  Het wijst zich vanzelf, en zo niet vraag gerust. Geen zorgen, je wordt niet platgespamd. Veel leesplezier! En delen is lief! 

Het monster onder jouw bed – deel 7

Lees hier deel 6, mocht je die nog niet gelezen hebben 😉

Zo had ik Tik dus leren kennen. Het was de meest chaotische, verwarrende en frustrerende nacht van mijn leven. Naderhand heb ik eerst eens wat bijgeslapen en vervolgens ben ik bij mijn huisarts langs geweest in verband met de hersenschudding en om het eens over mijn slaapproblemen te hebben. Ik kreeg op mijn flikker omdat ik naar de huisarts had moeten komen voordat ik lekker een paar uur in bed ging liggen en vervolgens kreeg ik slaappillen mee om mijn slaapritme weer in het gareel te krijgen. Ik meldde me ziek op mijn werk en begon samen met Tik een speurtocht op het internet naar manieren om hem weer thuis te krijgen. Lees verder

Plan voor je roman, of niks daarvan?

Hoe schrijf je een roman? Een echt boek? Doe ik het wel goed? Omdat ik zo’n anderhalf jaar geleden ben begonnen aan een thriller en om de haverklap vastloop en mijn tijd ongefocust aan andere dingen besteed, begon ik me zo langzamerhand af te vragen of ik het wel “handig” doe of dat ik het helemaal anders aan moet pakken. Ik ben dus eens op internet gaan zoeken naar methoden om een boek te schrijven en heb de strategieën die ik tegenkwam hieronder op een rijtje gezet. En één ding kan ik wel vast verklappen: er is niet één manier om een boek te schrijven.

Lees verder

Onkruid vergaat niet

Hij is terug. De politie is weken geleden gestopt met zoeken. Niet omdat ze de bizarre reeks moorden hadden opgelost natuurlijk; Ze hadden het gewoon opgegeven. En nu weet ik dat hij er weer is, en misschien wel nooit is weggeweest, want het onkruid verging niet. En ik voel het, terwijl ik door het park loop. Het is niet het typische gevoel van ‘brandende ogen in mijn rug’ of ‘nekhaartjes die overeind gaan staan’. Het is het gevoel dat me ook bekruipt als ik me pas na vijf happen realiseer dat de zalm wat vreemd smaakt. Dat moment dat je beseft dat het te laat is en je dus over tien minuten kotsend boven de plee zult hangen. Maar dan intenser. Lees verder

Het monster onder jouw bed – deel 6

Dit is het vervolg op deel 5.

Ik werd me eerst bewust van de trein die door mijn hoofd leek te denderen. Vervolgens proefde ik de zure smaak in mijn mond en voelde ik het krampen van mijn maag, alsof een prop slang wanhopig probeerde zichzelf uit de knoop te worstelen. Maar de druppel die mij de ogen deed openen zat in mijn oor. Langzaam verdwenen de zwarte vlekken uit mijn blikveld en toen ik voorzichtig mijn bonzende hoofd optilde, zag ik dat ik in mijn eigen kots lag. Een klonterig mengsel van koffie, ei, vanille-ijs en gal droop van mijn oor, in mijn nek. Met een zucht ging ik rechtop zitten. Het moest echt niet gekker worden. Maar dat werd het natuurlijk wel. Lees verder

Het monster onder jouw bed – deel 5

Het voorgaande deel vind je hier!

Even later stond ik vanille-ijs etend in de keuken eitjes te bakken, want ik had honger gekregen van dat verhaal en bovendien protesteerde mijn maag heftig tegen al die koffie. Dus vanille-ijs en eieren, vraag me niet waarom dat werkt tegen maagzuur. Ik was een beetje van slag door Tiks verhaal. Niet dat ik het geloofde natuurlijk! Maar het idee dat wij misschien alleen maar fungeerden als een vorm van bio-energie voor hoger ontwikkelde buitenaardse wezens zat me toch niet helemaal lekker. Tik kwam bij me staan. Zijn antennetjes kwamen net tot aan mijn heup. Als hij pluche was geweest zou hij een bestseller item bij de speelgoedwinkel zijn geweest. Maar hij was niet pluche en ondanks zijn schattige uiterlijk met te lange armen, veel te korte beentjes en rare peervorm, kwam hij belachelijk ernstig over. Misschien sprak hij wel echt de waarheid. Ik was in de war, mijn ijs was op en de eieren gaar. Lees verder

Het monster onder jouw bed – deel 4

Lees hier het vorige deel…

Tik negeerde mijn ongeduldige gewiebel, gefronste wenkbrauwen en trommelende vingers en ging rustig verder met zijn verhaal: ‘Ooit was het voor reizigersvolken heel simpel om energie uit de ruimte te filteren. Elk volk draaide op net een ander soort energie en gebruikte dus net een ander soort filter en daardoor was er geen competitie. Er zijn volken die het goed doen op jullie liefde of dankbaarheid, wij teren vooral lekker op onbezorgde blijdschap, maar er zijn ook volken die draaien op jaloezie, woede of verdriet. Omdat de meeste volken in een zekere balans zijn, is er van alle emoties altijd voldoende aanwezig en is elk reizigersvolk voorzien.’ Ik gniffelde. ‘En ik maar denken dat wij zo’n ontevreden klaagvolk waren. Maar jullie blijheidsvolkjes komen dus gewoon aan jullie trekken!’ Tiks antennes trilden wat toen hij riep: ‘Ik zei toch ooit! Dat is veranderd!’ Bedeesd nam ik nog een slok koffie. Tik zag er dan uit als een kleuter in een vreemd bontgekleurd carnavalskostuum, ik had geen idee wat hij kon doen als hij kwaad werd. Als hij kwaad kon worden, want was dat niet zonde van de energie? Had ik al genoemd dat ik er eigenlijk niks van snap? Lees verder

Het monster onder jouw bed – deel 3

Klik hier voor het voorgaande deel…

Nadat Tik beleefd de koffie had afgeslagen en tegenover mij op een stoel met extra kussens was gaan zitten, begon hij te vertellen. ‘Ik kom van een reizigersvolk. We hebben geen vaste woonplaats. Ooit zullen we vast ergens begonnen zijn, maar niemand weet waar dus eigenlijk komen we nergens vandaan. Misschien zijn we gewoon uit de lucht komen vallen, net als de Sahieren, maar dat is een ander verhaal. We zijn dus altijd onderweg in onze MWOs.’
‘Wacht even’, onderbrak ik hem, ‘MWOs?’
‘Oh ja, Mobiele Woon Omgeving. Echte reizigers dus. We zijn zelfvoorzienend dus wat dat betreft hebben we ook helemaal geen vaste planeet nodig.’
‘Dus jullie verbouwen eten op je ruimteschip?’ Tik glimlachte. ‘Ruimteschip? Wat een prachtwoord. Maar we verbouwen niks, we oogsten alleen.’ Fronsend nam ik nog een slok koffie. ‘Hoe kun je nou iets oogsten als je het niet verbouwt?’
‘Tja, dat doen jullie voor ons.’ Lees verder

Het monster onder jouw bed – deel 2

Klik hier voor het voorgaande deel…

Nou zijn er allerlei theorieën over graancirkels, maar de meest bekende is toch wel dat ze door buitenaardse wezens worden veroorzaakt. Dan rest alleen nog de vraag waarom een alien cirkels in onze graanvelden zou willen maken. Hebben aliens niks beters te doen? Bestaan ze überhaupt? Ik weet dat ze bestaan, want ik heb ze gezien. En hoe ze graancirkels maken. En waarom. Het monster onder mijn bed heeft het me allemaal laten zien. En waarschijnlijk zal niemand mij geloven, maar dit is een verhaal dat gewoon verteld moet worden. Dus hier komt het.

Lees verder