Boekrecensie: Het boekenweekgeschenk 2018 van Griet op de Beeck

Sinds vorig jaar wil ik er een gewoonte van maken elk boekenweekgeschenk te bemachtigen. Niet dat ik het schrijfsel van Herman Koch nou zo leuk vond vorig jaar. Zeer zeker niet. Waarom dan wel? Ten eerste omdat ik houd van cadeautjes. Ten tweede omdat het een dagje gratis treinen oplevert. Ten derde omdat het een mooie gelegenheid is om een nieuwe auteur te leren kennen. Dit jaar mochten we met Griet op de Beeck kennismaken. Zij schreef  Gezien de feiten en ik ben enthousiast! In deze recensie leg ik uit waarom.

Omslag boekenweekgeschenk 2018: Gezien de feiten, Griet op de Beeck Lees verder

Kort verhaal: Het beste vermaak

Een aangenaam briesje doet zijn best om het haar van mijn plakkerige voorhoofd te blazen. Na een paar uur hossen in dat hete volgestampte busje, sta ik eindelijk over dit groteske landschap uit te kijken. Hard, maar prachtig; Zoals we de natuur kennen. Ik voel hoe mijn zorgen en frustraties door de wind worden meegenomen.
……….Ik rek me lekker uit. Wervels knappen uit hun kreukels en mijn nek kraakt bezwaard. Lief lijf, wat doe ik je soms aan? En dat allemaal voor een klus. Een artikel over een circusshow, ergens weggestopt in een bergdorp in Azië, dat in geen reisfolder te vinden is. Maar het aanbod was te goed, en stiekem ben ik natuurlijk ook veel te nieuwsgierig naar wat me hier te wachten staat. Ik moet het maar zien als een betaalde vakantie. Lees verder

Kort verhaal: Knetter Pingel Boem Pop SCHRRKLKINKL

Henry ijsbeerde in zijn chillpak door de gang. Normaal gesproken werd hij rustig van de zachte fleece met glittersneeuwvlokken, maar dit was geen normale dag. Rotterdam werd geteisterd door laservuur. Het harde geknal knetterde door de lucht, trilde door de muren en golfde in zijn brein. De nieuwszenders waren gehackt, dus het had moeite gekost om uit te vinden wat er precies aan de hand was. En het klonk gestoord, maar aliens waren druk bezig De Zwaan te stelen. Ja echt! De Erasmusbrug liep groot gevaar! De dames en heren (en genderneutralen) van Defensie hadden de situatie duidelijk niet onder controle. De ene explosie klonk nog luider dan de andere en er kwam geen einde aan. Henry kon niet langer afwachten. Hij moest hier weg zien te komen. Hij moest ingrijpen! Al werd het zijn dood. Hij had een plan. En zo moeilijk kon dat vliegen toch ook niet zijn. Lees verder

Kort verhaal: Kinderspel

Met z’n vieren zaten ze aan de ronde tafel in de keuken. Helder zonlicht scheen vrolijk door de grote ramen die beplakt waren met stickers van Mickey Mouse en Paulus de boskabouter. De mamma’s hadden het stel een half uurtje geleden van hapjes en drankjes voorzien om vervolgens zelf met een nieuwe fles wijn in de zitkamer te verdwijnen, waar ze nu druk zaten te kakelen. Die zouden hen voorlopig niet storen. Thomas schraapte zijn keel en richtte zijn strenge blik op Mark. Met zijn mollige arm over de houten rugleuning geslagen en zijn duim nonchalant achter zijn luier gehaakt, straalde hij duidelijk leiderschap uit. Hij had dan ook de meeste levenservaring, namelijk 15 maanden. Over een week dan.
……..Mark wist donders goed dat hij de lul was. Die blik van Thomas, die wenkbrauw die vragend omhoog schoot, de lichte frons, maar vooral die complete afwezigheid van vrolijkheid in dat bolle gezicht, bezorgden hem kippenvel. Waarom had mamma voor vandaag ook geen rompertje met lange mouwen uitgezocht? Dan was dat kippenvel niet zo opgevallen. Nu zag hij Lydia’s gemene pretogen over haar hartvormige zonnebril naar zijn armen gluren. Hij slikte moeizaam. Lees verder

Kort verhaal: In de ban

Er was eens, heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, een knus koffiehuisje. Dit koffiehuis, dat gerund werd door de trotse vader van twee zonen, was beroemder om zijn warme chocolade dan om zijn koffie. De moeder van het gezin was kunstenaar en boetseerde de meest prachtige beelden. De oudste zoon was een havenarbeider aan wie die talenten voor zowel smaak als schoonheid zonder omkijken voorbijgegaan waren. Maar de jongste zoon had de smaakpapillen van zijn vader en de scheppende handen van zijn moeder geërfd.
.        .De jongste zoon leerde al snel dat er geen mooiere smaak was om mee te werken dan de smaak van chocolade. Maar die scheppende handen konden met de vloeibare chocolade niets beginnen. Dus spendeerde hij maanden in de keuken van zijn vader, totdat hij het recept voor de heerlijkste chocolade in vaste vorm ontdekte. Het leek magie! Als hij het verwarmde werd het kneedbaar als klei, maar als het afkoelde werd het zo knapperig als de krakelingen van de bakker. Dus zijn handen boetseerden en kneedden, schaafden en masseerden, verfijnden en schilderden dagenlang, tot ze het prachtigste chocoladebeeld ooit geschapen hadden. Lees verder

Wedstrijdverhaal: Beeldig – Lees en stem!

Stem hier op mijn inzending voor de Enge Verhalen Schrijfwedstrijd van ‘Heel Nederland Schrijft’: Beeldig Vergeet niet om mijn verhaal een  te geven, want daar kan ik de lezersprijs mee winnen! Om te voorkomen dat mensen dubbel stemmen moet je even inloggen en dat is echt zo gepiept. Je kan inloggen via Facebook of door even account aan te maken op ‘Heel Nederland Schrijft’.  Het wijst zich vanzelf, en zo niet vraag gerust. Geen zorgen, je wordt niet platgespamd. Lees het via bovenstaande link of hieronder. Voor meer spannende verhalen, koop de bundel via bol.com!

Beeldig
Haar aanwezigheid is een lang bewaard geheim. Een geheim, prachtig verstopt in hét pronkstuk van het museum. Starende blikken glijden langs de volumineuze, zachte, vrouwelijke vormen en bewonderen het engelachtige gezicht, zonder dat iemand een glimp van haar opvangt. Haar scherpe, hoekige lijf staat verankerd in de ronde vormen van dat beeldschone graf. Haar woeste schreeuw vol haat echoot eindeloos achter die vredige glimlach.
Dan, op een late avond, een oververmoeide schoonmaakster, de zwiepende dweil, een luide tik. KRAK. Een dunne scheur strekt zich uit vanaf de enkel omhoog naar de knieholte. Eindelijk vrij! Een zucht, nevel, gegil. De dweil klettert op de grond…

Juf Annelies doet haar best om de kinderen bijeen te houden, maar al snel holt iedereen alle kanten op. Ook Timmie dwaalt avontuurlijk door het museum, totdat hij in een grote ronde zaal voor een beeldige, blote dame staat. Nieuwsgierig kijkt hij naar haar op. Nu mag het, want in een museum mag je overal naar kijken. Ook naar blote borsten.
Gek genoeg is er verder niemand in de stille zaal. Verderop ligt een verlaten dweil naast een schoonmaakkarretje. Timmie hoort zelfs zijn rumoerige klasgenootjes niet. Het is hier koud. Mag hij hier wel zijn? Langzaam laat hij zijn blik weer over het beeld gaan. Vreemd, dat gezicht; alsof ze terugkijkt. Een rilling kruipt over zijn rug en kippenvel rijst omhoog op zijn armen. Dan ontdekt hij de donkere mist die uit haar been lijkt te lekken. Wegwezen hier! Hij rent richting de deuren. BAM! Pal voor zijn neus slaan ze keihard dicht.

Met grote ogen draait Timmie zich om. Zijn benen zijn net spaghettislierten en trillend leunt hij met zijn rug tegen de gesloten deur. Tussen hem en het beeld staat een naakte magere vrouw. Zonder neus. Haar onderkaak hangt los. Pikzwarte ogen gluren tussen lange, klitterige, blonde haren door. Hij wil weg! Een muizig gepiep komt uit zijn dichtgeknepen keel. Huilend draait hij zich om en begint op de deur te bonzen.
Dan voelt hij dat zij hem naar zich toe trekt. Hoe? Hij verzet zich heftig, maar glijdt de zaal in, dichter en dichter naar haar. Koude nevel, met de geur van modderige herfstbladeren, omhult hem. Hij voelt zich lichter en dan zweeft hij met de nevel mee. Snel. Plotseling zit hij in het donkere beeld. Een hand grijpt zijn schouder. ‘Gedraag je voorbeeldig’, waarschuwt de schoonmaakster. ‘Haar ziel is van steen.’

Feuilleton: Het monster onder jouw bed – deel 7

Lees hier deel 6, mocht je die nog niet gelezen hebben 😉

Zo had ik Tik dus leren kennen. Het was de meest chaotische, verwarrende en frustrerende nacht van mijn leven. Naderhand heb ik eerst eens wat bijgeslapen en vervolgens ben ik bij mijn huisarts langs geweest in verband met de hersenschudding en om het eens over mijn slaapproblemen te hebben. Ik kreeg op mijn flikker omdat ik naar de huisarts had moeten komen voordat ik lekker een paar uur in bed ging liggen en vervolgens kreeg ik slaappillen mee om mijn slaapritme weer in het gareel te krijgen. Ik meldde me ziek op mijn werk en begon samen met Tik een speurtocht op het internet naar manieren om hem weer thuis te krijgen. Lees verder

Kort verhaal: Onkruid vergaat niet

Hij is terug. De politie is weken geleden gestopt met zoeken. Niet omdat ze de bizarre reeks moorden hadden opgelost natuurlijk; Ze hadden het gewoon opgegeven. En nu weet ik dat hij er weer is, en misschien wel nooit is weggeweest, want het onkruid verging niet. En ik voel het, terwijl ik door het park loop. Het is niet het typische gevoel van ‘brandende ogen in mijn rug’ of ‘nekhaartjes die overeind gaan staan’. Het is het gevoel dat me ook bekruipt als ik me pas na vijf happen realiseer dat de zalm wat vreemd smaakt. Dat moment dat je beseft dat het te laat is en je dus over tien minuten kotsend boven de plee zult hangen. Maar dan intenser. Lees verder

Feuilleton: Het monster onder jouw bed – deel 6

Dit is het vervolg op deel 5.

Ik werd me eerst bewust van de trein die door mijn hoofd leek te denderen. Vervolgens proefde ik de zure smaak in mijn mond en voelde ik het krampen van mijn maag, alsof een prop slang wanhopig probeerde zichzelf uit de knoop te worstelen. Maar de druppel die mij de ogen deed openen zat in mijn oor. Langzaam verdwenen de zwarte vlekken uit mijn blikveld en toen ik voorzichtig mijn bonzende hoofd optilde, zag ik dat ik in mijn eigen kots lag. Een klonterig mengsel van koffie, ei, vanille-ijs en gal droop van mijn oor, in mijn nek. Met een zucht ging ik rechtop zitten. Het moest echt niet gekker worden. Maar dat werd het natuurlijk wel.

Lees verder

Feuilleton: Het monster onder jouw bed – deel 5

Het voorgaande deel vind je hier!

Even later stond ik vanille-ijs etend in de keuken eitjes te bakken, want ik had honger gekregen van dat verhaal en bovendien protesteerde mijn maag heftig tegen al die koffie. Dus vanille-ijs en eieren, vraag me niet waarom dat werkt tegen maagzuur. Ik was een beetje van slag door Tiks verhaal. Niet dat ik het geloofde natuurlijk! Maar het idee dat wij misschien alleen maar fungeerden als een vorm van bio-energie voor hoger ontwikkelde buitenaardse wezens zat me toch niet helemaal lekker. Tik kwam bij me staan. Zijn antennetjes kwamen net tot aan mijn heup. Als hij pluche was geweest zou hij een bestseller item bij de speelgoedwinkel zijn geweest. Maar hij was niet pluche en ondanks zijn schattige uiterlijk met te lange armen, veel te korte beentjes en rare peervorm, kwam hij belachelijk ernstig over. Misschien sprak hij wel echt de waarheid. Ik was in de war, mijn ijs was op en de eieren gaar.

Lees verder