Kort verhaal: In de ban

Er was eens, heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, een knus koffiehuisje. Dit koffiehuis, dat gerund werd door de trotse vader van twee zonen, was beroemder om zijn warme chocolade dan om zijn koffie. De moeder van het gezin was kunstenaar en boetseerde de meest prachtige beelden. De oudste zoon was een havenarbeider aan wie die talenten voor zowel smaak als schoonheid zonder omkijken voorbijgegaan waren. Maar de jongste zoon had de smaakpapillen van zijn vader en de scheppende handen van zijn moeder geërfd.
.        .De jongste zoon leerde al snel dat er geen mooiere smaak was om mee te werken dan de smaak van chocolade. Maar die scheppende handen konden met de vloeibare chocolade niets beginnen. Dus spendeerde hij maanden in de keuken van zijn vader, totdat hij het recept voor de heerlijkste chocolade in vaste vorm ontdekte. Het leek magie! Als hij het verwarmde werd het kneedbaar als klei, maar als het afkoelde werd het zo knapperig als de krakelingen van de bakker. Dus zijn handen boetseerden en kneedden, schaafden en masseerden, verfijnden en schilderden dagenlang, tot ze het prachtigste chocoladebeeld ooit geschapen hadden. Lees verder

Rozengeur en Maneschijn (kinderverhaal)

Er was geen betere plek om de put in te kijken dan vanaf haar roze wolk. Zon draaide zich lekker op haar buik en friemelde met haar blote teentjes door de roze fluf. Haar lange blonde haar wapperde in de wind, terwijl ze nieuwsgierig over de rand gluurde. Heel diep onder zich zag ze het Zwarte Land. Hier woonden de raven in de dorre bomen. En tussen die bomen stond een put. Haar wolk dreef hier vaak overheen en als ze recht boven de put bleef zweven, kon ze helemaal naar de donkere bodem kijken. En op die bodem zat haar vriendinnetje Maan.

Lees verder