Kort verhaal: Het beste vermaak

Een aangenaam briesje doet zijn best om het haar van mijn plakkerige voorhoofd te blazen. Na een paar uur hossen in dat hete volgestampte busje, sta ik eindelijk over dit groteske landschap uit te kijken. Hard, maar prachtig; Zoals we de natuur kennen. Ik voel hoe mijn zorgen en frustraties door de wind worden meegenomen.
……….Ik rek me lekker uit. Wervels knappen uit hun kreukels en mijn nek kraakt bezwaard. Lief lijf, wat doe ik je soms aan? En dat allemaal voor een klus. Een artikel over een circusshow, ergens weggestopt in een bergdorp in Azië, dat in geen reisfolder te vinden is. Maar het aanbod was te goed, en stiekem ben ik natuurlijk ook veel te nieuwsgierig naar wat me hier te wachten staat. Ik moet het maar zien als een betaalde vakantie.

Het bergdorp oogt rustig, klein, armoedig. Het heeft niets weg van de hypertoeristische stekjes vol losgeslagen hipsters, obese kakkinderen, en gepensioneerden die koste wat kost op de valreep hun tegeltjeswijsheden moeten naleven. Toch zie ik hier voornamelijk westerse snuiters tussen de houten hutjes struinen. Ook de Engelstalige bordjes verraden dat dit dorp voor toeristen is opgezet.
……….Ik volg de bordjes ‘Circus’, over stoffige paadjes, langs bedelende mensen voor krappe huisjes. De laatste bouwsels zijn tot verkooppunten van souvenirs, snacks en drankjes omgetoverd. Ik kom uit bij een open plek die tegen de bergwand gedrukt ligt. Eromheen staan bankjes in een halve cirkel, waar al een man of twintig klaar zit voor de show. Mijn ticket wordt gecontroleerd door een soort dwerg met een bizar vervormd hoofd en ik ga snel zitten.

De show is belachelijk. Ik weet dat sommigen van leedvermaak houden maar dit gaat veel te ver! Mensen met de meest bizarre afwijkingen vertonen op clowneske wijze hun non-talent. Ik had geen idee dat je zonder benen toch op een skippybal kunt stuiteren, dat een derde neusgat als fontein kan dienen of dat je armen zonder gewrichten zo makkelijk in de knoop kunt leggen. Wat is dit voor freakshow?
……….Net wanneer ik heb besloten dat ik dit artikel zal omvormen tot een pleidooi voor mensenrechten of een uiteenzetting van de gevaren van toerisme in een onderontwikkeld gebied, beginnen vijf mannen zonder ledematen, als een stel rupsen aan de speed, een klein parcours af te leggen. Ik kan er niks aan doen, maar moet er toch wel heel erg om lachen. Het ziet er zo klunzig uit! En dan dat domme banjomuziekje eronder! Hier wordt toch iedereen melig van? De winnende rups wordt, onder luid gejuich, als een held weggedragen door een vrouw met vijf borsten. Ik juich vrolijk mee, terwijl de verliezers zichzelf verslagen uit beeld rollen.

Aan het einde van de voorstelling weet ik eigenlijk niet meer wat ik ervan moet vinden en wat ik hierover moet gaan schrijven. Ergens lijkt het volstrekt onethisch, maar het was echt heel vermakelijk. En uitbuiting van de lokale bevolking is het ook niet, want de meeste ‘artiesten’ kwamen duidelijk niet uit Azië.
……….Ik heb nog twee uur om door de straatjes te slenteren, voordat ik weer met het busje terug moet, de berg af. Mijn spieren verstrakken alweer bij de gedachte. Ik loop langs een goed verstopt red light district. Zo jammer dat er geen foto’s gemaakt mogen worden. In het volgende straatje zie ik wat kruidenwinkeltjes. Allerlei aroma’s zweven mijn kant op. Een klein tenger vrouwtje stapt op mij af en wijst me op haar massagesalon. Kijk, dat is nog eens een goed idee!

Even later lig ik op mijn buik en geniet van de exotisch geurende olie op mijn rug. De massage is heerlijk en ik droom een beetje weg. Dan voel ik een venijnige steek in mijn onderrug. Ik schrik, kom overeind, en steunend op mijn ellebogen kijk ik om. Een enorme naald steekt uit mijn rug.
……….Het vrouwtje kijkt me met geknepen oogjes aan. ‘We moeten de act bijwerken’, zegt ze. En voor ik goed en wel besef wat er gebeurt, geeft ze me een harde duw. Ik val van de massagetafel en weet mijn bovenlijf nog maar net op te vangen met mijn armen. Maar mijn benen, die kwakken met een misselijkmakend geluid op de vloer. Waarom kan ik ze niet bewegen? En waarom voel ik ze niet. Ik kijk om en zie benen in een onnatuurlijke houding liggen. Het lijkt of ze niet van mij zijn, maar ze zitten echt aan mij vast. Eén knie is vreemd naar achteren geknakt. Dit zou toch pijn moeten doen?
……….Mijn hoofd begint te bonzen. Ik adem zwaar. De glibberige troep op mijn rug verspreidt nog steeds die verstikkende geur door dit veel te warme huisje. Het vrouwtje loopt gewoon weg. Volgens mij zit ik zwaar in de problemen. Mijn gedachten krioelen als rupsen aan de speed door mijn hoofd en weigeren op een rijtje te gaan staan. Had ik geen telefoon bij me?
……….Het vrouwtje komt terug. Triomfantelijk houdt ze een moker in de lucht. Mijn adem stokt. Hoe krijgt ze dat ding de lucht in met die iele armpjes? Focus. Ik probeer op mijn trillende armen weg te tijgeren, maar shit wat zijn benen zwaar als ze niet meewerken! Zweet prikt in mijn ogen. Dan klinkt haar stem vlak achter me. ‘Je gaat een vermakelijke act worden meid. En het zal niet eens pijn doen.’