Kort verhaal: Het beste vermaak

Een aangenaam briesje doet zijn best om het haar van mijn plakkerige voorhoofd te blazen. Na een paar uur hossen in dat hete volgestampte busje, sta ik eindelijk over dit groteske landschap uit te kijken. Hard, maar prachtig; Zoals we de natuur kennen. Ik voel hoe mijn zorgen en frustraties door de wind worden meegenomen.
……….Ik rek me lekker uit. Wervels knappen uit hun kreukels en mijn nek kraakt bezwaard. Lief lijf, wat doe ik je soms aan? En dat allemaal voor een klus. Een artikel over een circusshow, ergens weggestopt in een bergdorp in Azië, dat in geen reisfolder te vinden is. Maar het aanbod was te goed, en stiekem ben ik natuurlijk ook veel te nieuwsgierig naar wat me hier te wachten staat. Ik moet het maar zien als een betaalde vakantie. Lees verder

Wedstrijdverhaal: Beeldig – Lees en stem!

Stem hier op mijn inzending voor de Enge Verhalen Schrijfwedstrijd van ‘Heel Nederland Schrijft’: Beeldig Vergeet niet om mijn verhaal een  te geven, want daar kan ik de lezersprijs mee winnen! Om te voorkomen dat mensen dubbel stemmen moet je even inloggen en dat is echt zo gepiept. Je kan inloggen via Facebook of door even account aan te maken op ‘Heel Nederland Schrijft’.  Het wijst zich vanzelf, en zo niet vraag gerust. Geen zorgen, je wordt niet platgespamd. Lees het via bovenstaande link of hieronder. Voor meer spannende verhalen, koop de bundel via bol.com!

Beeldig
Haar aanwezigheid is een lang bewaard geheim. Een geheim, prachtig verstopt in hét pronkstuk van het museum. Starende blikken glijden langs de volumineuze, zachte, vrouwelijke vormen en bewonderen het engelachtige gezicht, zonder dat iemand een glimp van haar opvangt. Haar scherpe, hoekige lijf staat verankerd in de ronde vormen van dat beeldschone graf. Haar woeste schreeuw vol haat echoot eindeloos achter die vredige glimlach.
Dan, op een late avond, een oververmoeide schoonmaakster, de zwiepende dweil, een luide tik. KRAK. Een dunne scheur strekt zich uit vanaf de enkel omhoog naar de knieholte. Eindelijk vrij! Een zucht, nevel, gegil. De dweil klettert op de grond…

Juf Annelies doet haar best om de kinderen bijeen te houden, maar al snel holt iedereen alle kanten op. Ook Timmie dwaalt avontuurlijk door het museum, totdat hij in een grote ronde zaal voor een beeldige, blote dame staat. Nieuwsgierig kijkt hij naar haar op. Nu mag het, want in een museum mag je overal naar kijken. Ook naar blote borsten.
Gek genoeg is er verder niemand in de stille zaal. Verderop ligt een verlaten dweil naast een schoonmaakkarretje. Timmie hoort zelfs zijn rumoerige klasgenootjes niet. Het is hier koud. Mag hij hier wel zijn? Langzaam laat hij zijn blik weer over het beeld gaan. Vreemd, dat gezicht; alsof ze terugkijkt. Een rilling kruipt over zijn rug en kippenvel rijst omhoog op zijn armen. Dan ontdekt hij de donkere mist die uit haar been lijkt te lekken. Wegwezen hier! Hij rent richting de deuren. BAM! Pal voor zijn neus slaan ze keihard dicht.

Met grote ogen draait Timmie zich om. Zijn benen zijn net spaghettislierten en trillend leunt hij met zijn rug tegen de gesloten deur. Tussen hem en het beeld staat een naakte magere vrouw. Zonder neus. Haar onderkaak hangt los. Pikzwarte ogen gluren tussen lange, klitterige, blonde haren door. Hij wil weg! Een muizig gepiep komt uit zijn dichtgeknepen keel. Huilend draait hij zich om en begint op de deur te bonzen.
Dan voelt hij dat zij hem naar zich toe trekt. Hoe? Hij verzet zich heftig, maar glijdt de zaal in, dichter en dichter naar haar. Koude nevel, met de geur van modderige herfstbladeren, omhult hem. Hij voelt zich lichter en dan zweeft hij met de nevel mee. Snel. Plotseling zit hij in het donkere beeld. Een hand grijpt zijn schouder. ‘Gedraag je voorbeeldig’, waarschuwt de schoonmaakster. ‘Haar ziel is van steen.’

Kort verhaal: Onkruid vergaat niet

Hij is terug. De politie is weken geleden gestopt met zoeken. Niet omdat ze de bizarre reeks moorden hadden opgelost natuurlijk; Ze hadden het gewoon opgegeven. En nu weet ik dat hij er weer is, en misschien wel nooit is weggeweest, want het onkruid verging niet. En ik voel het, terwijl ik door het park loop. Het is niet het typische gevoel van ‘brandende ogen in mijn rug’ of ‘nekhaartjes die overeind gaan staan’. Het is het gevoel dat me ook bekruipt als ik me pas na vijf happen realiseer dat de zalm wat vreemd smaakt. Dat moment dat je beseft dat het te laat is en je dus over tien minuten kotsend boven de plee zult hangen. Maar dan intenser. Lees verder

Kort verhaal: Het Meesterwerk

MegaBite had hem de hele week dwars gezeten. Hij had vuile plannetjes gesmeed, medestanders opgestookt, de power en potions voor zijn neus weggekaapt en uiteindelijk was hij er met de weekbonus vandoor gegaan. Waar hij nu uithing wist Niek niet, maar misschien al wel bij toplevel 60. Nadat Niek zich eindelijk door level 57 geworsteld had, voelde hij zich verscheurd. Hij was blij dat hij eindelijk in de buurt van de top kwam, maar hij baalde omdat het hem alleen gelukt was doordat MegaBite hem voorbij gestreefd was en dus niet meer voor zijn voeten liep.
…..Met een zucht schoof hij achter zijn computer vandaan. Hij was uitgelogd als MasterToBe en zou pas maandag verder gaan met gamen. MeesterMind was zijn leven, maar op zaterdagavond ging hij de pub in met Stan en op zondag op bezoek bij zijn ouders. En nu moest hij eerst wat te eten regelen voor zichzelf en zijn kat Spock.

Stan was er klaar voor. Na een drukke werkweek op het ecologisch adviesbureau had hij vandaag eerst eens heerlijk uitgeslapen, om daarna een stevige wandeling te maken door de weilanden. Eenmaal weer thuis had hij boodschappen gedaan, goed gegeten, iets gemakkelijks aangetrokken en zijn fietslampjes onder een poststapel vandaan getoverd. Hij zou Niek zoals altijd treffen aan de bar. Hij liep de deur uit en ruziede eerst vijf minuten met zijn fiets om het slot eraf en de lampjes erop te krijgen, voordat hij naar de pub kon fietsen.

Niek had een pizza laten bezorgen en zat nu voor de TV te eten. Na langs alle zinloze programma’s gezapt te hebben, was hij op het NOS journaal blijven hangen. Zo kreeg hij toch nog iets mee van de wereld om hem heen. Toen de presentator aan de weersverwachting begon, flikkerde het beeld, en nog eens. Toen viel het uiteen in een gekleurde ruis. Niek wilde opstaan om te kijken of Spock misschien een kabel losgetrokken had, maar toen begon de ruis te kolken, en draaien, draaien, en bleef hij als gehypnotiseerd zitten kijken. Hoe kon dit nou?

Lees verder

Kort verhaal: Bloody Fuckfest

‘Wist je dat je kippenvel kunt hebben op je wangen?’ Roald draait met zijn ogen. ‘Ja pa, en ook onder je eitjes.’ ‘Nee echt, ik was een nummer aan het luisteren van….’ Zijn woorden sterven weg in het luidruchtige Paas-gekakel in Huize Pixelpoes. Paps kijkt wat beteuterd om zich heen. Zijn passie voor muziek is duidelijk niet erfelijk. Maarja, de passie voor slap geouwehoer dan weer wel, en dat is toch ook wat waard.

‘Pasen is eigenlijk helemaal geen christelijk feest, wist je dat?’ Michael leunt nonchalant achterover in zijn stoel. ‘Het is eigenlijk een heidens feest om vruchtbaarheid te vieren. Vandaar die eitjes en kuikentjes enzo.’ Roald grijnst: ‘Dus de paashaas staat gewoon symbool voor een of ander neukfestijn?’ Karin, Roalds vriendin, zucht theatraal en tikt rusteloos met haar fluorescerend roze nagels tegen haar theeglas. ‘Jij krijgt geen eieren meer vandaag hoor. Je wordt er strontvervelend van.’ Tik tikke tiktik tik. ‘Niks vervelend, potent!’ Hij slaat een arm om haar heen. ‘Maar over eieren gesproken, hoe wil jij morgenochtend je eitje? Hard, zacht of bevrucht?’ Roald en Michael gieren het uit. Pa giebelt ook mee en ma, die de grap niet meekreeg omdat ze te geconcentreerd de kat zat uit te borstelen, kijkt nieuwsgierig op. Pixie, de kat, wandelt gepikeerd weg en gaat lekker in het zonnetje mooi liggen wezen.

‘Nou jongens, hebben we al zin in lunch? Dan zet ik de oven even aan en warm de soep op.’

Een kwartier later staat de tafel vol met kommen soep, warme focaccia, gekookte eieren, tomaatjes, olijven, brood en beleg, en natuurlijk een paasstol met roomboter. Iedereen valt aan en het wordt stil. ’Had je dat eten niet eerder op tafel kunnen zetten? Heerlijk die rust.’ Grapt ma. ‘Neem nog een ei ma, goed voor de potentie.’ Smakt Roald. Karin geeft hem een por. Het geluid van kletterend bestek en soepgeslurp vult de kamer. Karin pakt een eitje, tikt het stuk en begint te pellen. ‘Autsjh!’ Roept ze ineens, en druppels bloed vallen op haar bord. Ze draait het ei om, zodat iedereen het bloederige snaveltje kan zien dat eruit steekt. Iedereen valt stil in Huize Pixelpoes. ‘Zo ziet een bevrucht ei er dus uit.’ Mompelt Roald. Niemand lacht. Terwijl Michael, toch nieuwsgierig, een nieuw eitje begint te pellen, help ik Karin naar de badkamer om haar vinger schoon te spoelen en er een verbandje om te doen.

Lees verder

Boekrecensie: HEX, Thomas Olde Heuvelt

Onder welke steen heb ik de afgelopen jaren gelegen? Dat is wat ik denk na slechts één hoofdstuk van dit boek te hebben gelezen. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik dit boek alleen maar heb gekocht, omdat ik ergens tijdens de Boekenweek mijn trein miste en dus tijd had om in de AKO op het station rond te neuzen. En ik wilde het boekenweekgeschenk hebben. Normaal koop ik helemaal geen ‘echte’ boeken meer (jeweetwel, die met een kaft en papieren bladzijden), maar lees ik continu op mijn e-reader. Het duurde ook zowat twee dagen voor ik gewoon bladzijden ging omslaan in plaats van erop te tikken in de hoop dat op wonderbaarlijke wijze de volgende pagina zou verschijnen. Maar nu heb ik het gelukkig gelezen, en deze horror vroeg gewoon om een recensie.

Maargoed, HEX verscheen voor het eerst in Nederland in 2013 en werd niet heel populair. In 2016 kwam een voor de Amerikaanse markt aangepaste versie uit in Amerika en werd daar wel een groot succes! Stephen King vond het boek ‘briljant en volstrekt origineel’ en The Gardian schreef: ‘Dit doet denken aan Spielberg. Een fantastisch en onvergetelijk verhaal.’ De Amerikaanse versie heeft, behalve een compleet andere locatie, ook een compleet ander einde. De Nederlandse versie is vervolgens opnieuw uitgebracht met dit nieuwe einde en werd nu wel bekender in Nederland. Thomas Olde Heuvelt zat in september 2016 ook bij De Wereld Draait Door om het over zijn succes te hebben. Ook dit heb ik volledig gemist… Maar beter laat dan nooit, lag deze herschreven versie van HEX de afgelopen week naar mij te lonken vanaf mijn nachtkastje en vanuit mijn werktas.

Lees verder

Kort verhaal: Tattoo met een bijsmaakje

Ik weet niet of ik erom moet lachen of me er dood aan ergeren. Schuin tegenover mij zit een of andere magere surfdude. Hij loopt alsof hij een bodybuilderslijf heeft en gaat nonchalant in de stoel hangen om zijn ‘awesome’ tattoo ter hoogte van zijn borstspier te laten prikken. Borstspier? Ik zie hem niet. Is hij überhaupt 16? Vanaf het moment dat de tatoeëerder, een beer van een bikerdude, zijn tattoogun zoemend aanzet, verschijnt er een gepijnigde uitdrukking op zijn toch niet zo stoere gezicht.

Inmiddels ligt surfdude als een dame in katzwijm achterover in de zwarte stoel met zijn hoofd opzij weggedraaid. Zijn door de zon gebleekte krullenbos bedekt zijn gezicht. Het enige waaraan je merkt dat hij nog bij bewustzijn is, is het opdansen van zijn krulletjes bij elk jammerkreetje.

Ondertussen wacht ik op de artiest die mij van een nieuwe tattoo moet gaan voorzien. Uiteraard heb ik mijn zinnen weer gezet op iemand met sterallures. Hij is al ruim een uur te laat. Als hij eindelijk aan komt zetten, mompelt hij alleen dat hij zich niet goed voelt, neemt zelf plaats in de stoel waar ik in zou moeten liggen en duikt in foetushouding in elkaar. Ik zou pisnijdig moeten zijn, maar daar heb ik de energie niet voor en hij ziet ook daadwerkelijk erg pips om zijn ringbaardje.

Lees verder

Kort verhaal: De kalvende kalfjes

Het is een prachtige zonnige dag en ik stamp vrolijk in mijn blauwe overal en kaplaarzen door het weiland. De boer heeft me gevraagd te helpen, want er staan meerdere koeien te bevallen. Het gaat druk worden. Ik ben dolgelukkig met mijn kans om de dokter Pol uit te hangen, dus vandaar mijn vrolijkheid in dat zonnige weiland in mijn belachelijk schone overal.

Ik nader de houten schuur, waar zo te horen al druk gekalfd wordt. Stemmen roepen naar elkaar en een koe staat driftig te loeien. Als ik de schuur binnenstap zie ik vier koeien op een rijtje in stalen hokken staan, hun achterste mijn kant op gericht. Er hangt een geur die ik niet goed kan thuisbrengen. De boer is, samen met een collega, druk in de weer met koe nummer twee, waar twee hoefjes en een neusje al naar buiten piepen. Het zonlicht valt in strepen tussen de houten muren door en verlicht het ronddansende hooistof.

Het kalfje glibbert ineens naar buiten en valt met een smak in het hooi. De boer blaft dat ik daarvoor moet zorgen, terwijl hij zijn arm alweer in de volgend koe steekt om te kijken hoever zij is. Ik kijk hoe het kalfje opstaat. Huh, dat is wel heel snel. Voor mijn ogen droogt het kalfje in een paar seconden op en groeit snel, tot hij twee keer zo groot is als een minuut of drie geleden. Ik stond erbij en keek ernaar. ‘Zet hem vast, snel!’ Gromt de boer me toe en met een vluchtig hoofdknikje wijst hij me op de grote stalen gevaartes aan de andere kant van de schuur. Ze lijken op de grijpers van grote machines die je wel eens op een bouwterrein ziet staan. Er staat een grote witte plastic emmer naast. Besmeurd met bloed.

Lees verder

Kort verhaal: De Clown

Ik wandel langs keurig geparkeerde familieauto’s en kleurloze rijtjeshuizen met perfect symmetrisch gerangschikte grijze bloempotten op de vensterbanken. Nergens zijn mensen te bekennen, nergens slingert een bal of kinderfietsje, op geen enkel keurig grasmatje is een grasmaaier blijven staan. Er ligt niet eens afval. Geen hondenpoep. Alles is grijs, van de lucht tot aan de dorre blaadjes, die keurig op de bijeen geharkte stapel liggen, alsof ze het lef niet hebben om over dat grauwe asfalt te dwarrelen.

Ik loop door, want ik ben op weg naar vrienden. Ik kan me niet voorstellen waarom mijn vrienden ooit vrijwillig in zo’n levenloze wijk zouden gaan wonen. Een warm zuchtje wind blaast langs mijn nek en ik kan een rilling niet onderdrukken. Ik draai me om, maar zie nog steeds niemand. Sneller loop ik verder, langs een speelplaatsje met een glijbaan, wipwap, schommels. Alles is oorverdovend stil: ik hoor geen wind door de bomen, er fluiten geen vogels, ik hoor geen auto’s of overvliegende vliegtuigen. Terwijl ik langsloop, begint een van de schommels te schommelen. Zomaar. Niet met een boel gepiep, zoals in horrorfilms, maar muisstil. Ik hoor alleen het bonzen van mijn eigen hartslag.

Lees verder