Wedstrijdverhaal: Beeldig – Lees en stem!

Stem hier op mijn inzending voor de Enge Verhalen Schrijfwedstrijd van ‘Heel Nederland Schrijft’: Beeldig Vergeet niet om mijn verhaal een  te geven, want daar kan ik de lezersprijs mee winnen! Om te voorkomen dat mensen dubbel stemmen moet je even inloggen en dat is echt zo gepiept. Je kan inloggen via Facebook of door even account aan te maken op ‘Heel Nederland Schrijft’.  Het wijst zich vanzelf, en zo niet vraag gerust. Geen zorgen, je wordt niet platgespamd. Lees het via bovenstaande link of hieronder. Voor meer spannende verhalen, koop de bundel via bol.com!

Beeldig
Haar aanwezigheid is een lang bewaard geheim. Een geheim, prachtig verstopt in hét pronkstuk van het museum. Starende blikken glijden langs de volumineuze, zachte, vrouwelijke vormen en bewonderen het engelachtige gezicht, zonder dat iemand een glimp van haar opvangt. Haar scherpe, hoekige lijf staat verankerd in de ronde vormen van dat beeldschone graf. Haar woeste schreeuw vol haat echoot eindeloos achter die vredige glimlach.
Dan, op een late avond, een oververmoeide schoonmaakster, de zwiepende dweil, een luide tik. KRAK. Een dunne scheur strekt zich uit vanaf de enkel omhoog naar de knieholte. Eindelijk vrij! Een zucht, nevel, gegil. De dweil klettert op de grond…

Juf Annelies doet haar best om de kinderen bijeen te houden, maar al snel holt iedereen alle kanten op. Ook Timmie dwaalt avontuurlijk door het museum, totdat hij in een grote ronde zaal voor een beeldige, blote dame staat. Nieuwsgierig kijkt hij naar haar op. Nu mag het, want in een museum mag je overal naar kijken. Ook naar blote borsten.
Gek genoeg is er verder niemand in de stille zaal. Verderop ligt een verlaten dweil naast een schoonmaakkarretje. Timmie hoort zelfs zijn rumoerige klasgenootjes niet. Het is hier koud. Mag hij hier wel zijn? Langzaam laat hij zijn blik weer over het beeld gaan. Vreemd, dat gezicht; alsof ze terugkijkt. Een rilling kruipt over zijn rug en kippenvel rijst omhoog op zijn armen. Dan ontdekt hij de donkere mist die uit haar been lijkt te lekken. Wegwezen hier! Hij rent richting de deuren. BAM! Pal voor zijn neus slaan ze keihard dicht.

Met grote ogen draait Timmie zich om. Zijn benen zijn net spaghettislierten en trillend leunt hij met zijn rug tegen de gesloten deur. Tussen hem en het beeld staat een naakte magere vrouw. Zonder neus. Haar onderkaak hangt los. Pikzwarte ogen gluren tussen lange, klitterige, blonde haren door. Hij wil weg! Een muizig gepiep komt uit zijn dichtgeknepen keel. Huilend draait hij zich om en begint op de deur te bonzen.
Dan voelt hij dat zij hem naar zich toe trekt. Hoe? Hij verzet zich heftig, maar glijdt de zaal in, dichter en dichter naar haar. Koude nevel, met de geur van modderige herfstbladeren, omhult hem. Hij voelt zich lichter en dan zweeft hij met de nevel mee. Snel. Plotseling zit hij in het donkere beeld. Een hand grijpt zijn schouder. ‘Gedraag je voorbeeldig’, waarschuwt de schoonmaakster. ‘Haar ziel is van steen.’