Kort verhaal: Het piekeruur

Niet draaien. Gewoon stil blijven liggen. Auw, zere rug! Toch maar draaien, want dit ligt niet lekker. ‘Ik kan niet slapen’, mopper ik. ‘Ik wel’, fluistert hij terug. ’Ok, trusten…’ Zucht, draai, au, kutrug.

Goed, ontspannen nu, gewoon rustig ademen en aan iets leuks denken. Zoals ijsjes eten in een bubbelbad, verhaaltjes schrijven op verre stranden, film kijken in bed met popcorn, die shitload aan werk die morgen voor me klaarstaat, waarvoor ik eigenlijk om zeven uur al moet beginnen, maar het is nu al na middernacht dus ik ga echt niet voor half zes opstaan. Aaaah nee, leuke dingen, leuke dingen… Werk komt morgen, en overmorgen, en de dag daarna, en de dag daarna, Drukdrukdruk. Draai, au, draai, zucht. Chaos in m’n hoofd.

Lees verder

Kort verhaal: Graainatie

Na een bezoekje aan de fysiotherapeut, die mijn compleet verkrampte rug weer even fijn uit de knoop heeft getrokken, loop ik met mijn mandje zo leeg als mijn maag de winkel in. Ik ben hier om een gezonde lunch te scoren, maar word onmiddellijk afgeleid door de schreeuwerige ‘nu 25% korting’ en ‘1+1 gratis’ posters die mij omringen.

Zoals het een waar kuddedier betaamd slof ik met de meute mee en graai om de tien meter iets uit de schappen met oranje aanbiedingsbordjes. Al wat is afgeprijsd, quasi goedkoop en misschien wel lekker of handig verdwijnt in mijn mandje. Blauwe bessen, dubbelvla, magnetronmaaltijd, poffertjes, chocola, knakworstjes, chips, afwasmiddel…

Lees verder

Kort verhaal: Paniek

Ik word wakker. Het is nog pikkedonker en doodstil, maar ik werd wakker. Waarvan? En dan weet ik het. Ik voel het. Een duistere schaduw glijdt soepel en snel, als een Anaconda, over mijn benen. Dan verder, zwaar over mijn borst naar mijn nek en wikkelt zich daar strak omheen. Mijn hart gonst door mijn lijf en klaarwakker flitsen mijn opengesperde ogen door het donker.

Waarom altijd ik?! Hijgend luister ik naar de rustige ademhaling naast mij en ik word kwaad. Ik ben verdomme ook altijd de lul! Verzin iets vervelends en ik heb er last van! Ik schop uit woeste frustratie met mijn benen en probeer een paar keer diep adem te halen. Maar de Anaconda voelt mijn razende hartslag en wikkelt zich alleen maar strakker om mijn lijf in een claustrofobisch benauwende wurggreep.

Ik krijg helemaal geen lucht meer en snak naar adem. Een snik ontsnapt uit mijn keel en bibberend probeer ik te kalmeren. Ontspannen. Niemand zou het ooit in zijn hoofd halen om dat naar iemand te roepen die ligt te verdrinken: ‘Gewoon ff ontspannen jongen!’ Maar tegen de Anaconda is het de enige oplossing. Ik zucht ik hijg, ik piep, ik woel, ik draai, ik kreun. Dan wankel ik met trillende benen uit bed, zet een paar passen, houd me vast aan de deurpost, weer een paar stappen. Misselijk van inspanning ga ik in de woonkamer voor de TV liggen. Wachtend tot de vlekken niet meer door mijn blikveld dansen. Wachten totdat de Anaconda besluit weg te gaan. Dit wordt een verstikkend lange nacht…

Kort verhaal: Bloody Fuckfest

‘Wist je dat je kippenvel kunt hebben op je wangen?’ Roald draait met zijn ogen. ‘Ja pa, en ook onder je eitjes.’ ‘Nee echt, ik was een nummer aan het luisteren van….’ Zijn woorden sterven weg in het luidruchtige Paas-gekakel in Huize Pixelpoes. Paps kijkt wat beteuterd om zich heen. Zijn passie voor muziek is duidelijk niet erfelijk. Maarja, de passie voor slap geouwehoer dan weer wel, en dat is toch ook wat waard.

‘Pasen is eigenlijk helemaal geen christelijk feest, wist je dat?’ Michael leunt nonchalant achterover in zijn stoel. ‘Het is eigenlijk een heidens feest om vruchtbaarheid te vieren. Vandaar die eitjes en kuikentjes enzo.’ Roald grijnst: ‘Dus de paashaas staat gewoon symbool voor een of ander neukfestijn?’ Karin, Roalds vriendin, zucht theatraal en tikt rusteloos met haar fluorescerend roze nagels tegen haar theeglas. ‘Jij krijgt geen eieren meer vandaag hoor. Je wordt er strontvervelend van.’ Tik tikke tiktik tik. ‘Niks vervelend, potent!’ Hij slaat een arm om haar heen. ‘Maar over eieren gesproken, hoe wil jij morgenochtend je eitje? Hard, zacht of bevrucht?’ Roald en Michael gieren het uit. Pa giebelt ook mee en ma, die de grap niet meekreeg omdat ze te geconcentreerd de kat zat uit te borstelen, kijkt nieuwsgierig op. Pixie, de kat, wandelt gepikeerd weg en gaat lekker in het zonnetje mooi liggen wezen.

‘Nou jongens, hebben we al zin in lunch? Dan zet ik de oven even aan en warm de soep op.’

Een kwartier later staat de tafel vol met kommen soep, warme focaccia, gekookte eieren, tomaatjes, olijven, brood en beleg, en natuurlijk een paasstol met roomboter. Iedereen valt aan en het wordt stil. ’Had je dat eten niet eerder op tafel kunnen zetten? Heerlijk die rust.’ Grapt ma. ‘Neem nog een ei ma, goed voor de potentie.’ Smakt Roald. Karin geeft hem een por. Het geluid van kletterend bestek en soepgeslurp vult de kamer. Karin pakt een eitje, tikt het stuk en begint te pellen. ‘Autsjh!’ Roept ze ineens, en druppels bloed vallen op haar bord. Ze draait het ei om, zodat iedereen het bloederige snaveltje kan zien dat eruit steekt. Iedereen valt stil in Huize Pixelpoes. ‘Zo ziet een bevrucht ei er dus uit.’ Mompelt Roald. Niemand lacht. Terwijl Michael, toch nieuwsgierig, een nieuw eitje begint te pellen, help ik Karin naar de badkamer om haar vinger schoon te spoelen en er een verbandje om te doen.

Lees verder

Boekrecensie: HEX, Thomas Olde Heuvelt

Onder welke steen heb ik de afgelopen jaren gelegen? Dat is wat ik denk na slechts één hoofdstuk van dit boek te hebben gelezen. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik dit boek alleen maar heb gekocht, omdat ik ergens tijdens de Boekenweek mijn trein miste en dus tijd had om in de AKO op het station rond te neuzen. En ik wilde het boekenweekgeschenk hebben. Normaal koop ik helemaal geen ‘echte’ boeken meer (jeweetwel, die met een kaft en papieren bladzijden), maar lees ik continu op mijn e-reader. Het duurde ook zowat twee dagen voor ik gewoon bladzijden ging omslaan in plaats van erop te tikken in de hoop dat op wonderbaarlijke wijze de volgende pagina zou verschijnen. Maar nu heb ik het gelukkig gelezen, en deze horror vroeg gewoon om een recensie.

Maargoed, HEX verscheen voor het eerst in Nederland in 2013 en werd niet heel populair. In 2016 kwam een voor de Amerikaanse markt aangepaste versie uit in Amerika en werd daar wel een groot succes! Stephen King vond het boek ‘briljant en volstrekt origineel’ en The Gardian schreef: ‘Dit doet denken aan Spielberg. Een fantastisch en onvergetelijk verhaal.’ De Amerikaanse versie heeft, behalve een compleet andere locatie, ook een compleet ander einde. De Nederlandse versie is vervolgens opnieuw uitgebracht met dit nieuwe einde en werd nu wel bekender in Nederland. Thomas Olde Heuvelt zat in september 2016 ook bij De Wereld Draait Door om het over zijn succes te hebben. Ook dit heb ik volledig gemist… Maar beter laat dan nooit, lag deze herschreven versie van HEX de afgelopen week naar mij te lonken vanaf mijn nachtkastje en vanuit mijn werktas.

Lees verder

Kort verhaal: Tattoo met een bijsmaakje

Ik weet niet of ik erom moet lachen of me er dood aan ergeren. Schuin tegenover mij zit een of andere magere surfdude. Hij loopt alsof hij een bodybuilderslijf heeft en gaat nonchalant in de stoel hangen om zijn ‘awesome’ tattoo ter hoogte van zijn borstspier te laten prikken. Borstspier? Ik zie hem niet. Is hij überhaupt 16? Vanaf het moment dat de tatoeëerder, een beer van een bikerdude, zijn tattoogun zoemend aanzet, verschijnt er een gepijnigde uitdrukking op zijn toch niet zo stoere gezicht.

Inmiddels ligt surfdude als een dame in katzwijm achterover in de zwarte stoel met zijn hoofd opzij weggedraaid. Zijn door de zon gebleekte krullenbos bedekt zijn gezicht. Het enige waaraan je merkt dat hij nog bij bewustzijn is, is het opdansen van zijn krulletjes bij elk jammerkreetje.

Ondertussen wacht ik op de artiest die mij van een nieuwe tattoo moet gaan voorzien. Uiteraard heb ik mijn zinnen weer gezet op iemand met sterallures. Hij is al ruim een uur te laat. Als hij eindelijk aan komt zetten, mompelt hij alleen dat hij zich niet goed voelt, neemt zelf plaats in de stoel waar ik in zou moeten liggen en duikt in foetushouding in elkaar. Ik zou pisnijdig moeten zijn, maar daar heb ik de energie niet voor en hij ziet ook daadwerkelijk erg pips om zijn ringbaardje.

Lees verder

Rozengeur en Maneschijn (kinderverhaal)

Er was geen betere plek om de put in te kijken dan vanaf haar roze wolk. Zon draaide zich lekker op haar buik en friemelde met haar blote teentjes door de roze fluf. Haar lange blonde haar wapperde in de wind, terwijl ze nieuwsgierig over de rand gluurde. Heel diep onder zich zag ze het Zwarte Land. Hier woonden de raven in de dorre bomen. En tussen die bomen stond een put. Haar wolk dreef hier vaak overheen en als ze recht boven de put bleef zweven, kon ze helemaal naar de donkere bodem kijken. En op die bodem zat haar vriendinnetje Maan.

Lees verder

Schrijf- en inspiratietips voor beginners waar je direct mee aan de slag kunt!

Misschien ken je het wel: Je bent een beetje aan het browsen, ligt lekker in bad, loopt te winkelen of je staat in de file en ineens heb je een idee voor een verhaal. Zo’n moment van: Huh, waarom is daar nog geen film over? Toch begin je dan meestal niet direct aan een boek te werken. Maar waarom eigenlijk niet? Ik heb zelf zo vaak een idee gehad om er vervolgens niks mee te doen onder het mom: Schrijven, dat kan ik niet. Hartstikke moeilijk en ik weet ook echt niet hoe ik moet beginnen. Maar schrijven is vooral heel leuk, dus voor alle weifelende twijfelende creatieve geesten heb ik hieronder wat tips opgesomd om de 5 grootste moeilijkheden mee te overbruggen.

Lees verder

Kort verhaal: Zelfs Jezus…

Daar zat ze dan, in de meest comfortabele stoel ooit. Mocht ze ooit nog de kracht vinden om op te staan uit deze stoel, moest ze er eigenlijk een aanschaffen voor thuis. Thuis, de plek die thuis niet meer was. De plek waar ineens een kamer over was. Een kamer die ze volgens sommigen maar snel opnieuw moest inrichten, er een fijne bibliotheek van maken bijvoorbeeld. Daar zou deze stoel echt perfect in passen. Maar dat huis was haar thuis niet meer. Anders was ze daar nu wel.

Nu zat ze hier, uit te kijken op een wastafel met een strenge rechthoekige spiegel erboven. Ernaast stond een klein tafeltje strak tegen de muur, met een vrolijk gekleurd kleedje erop. En alsof iemand had bedacht dat zoiets vrolijks buitengewoon ontoepasselijk was in haar situatie, stond er ter compensatie een pikzwarte stoel voor. De stoel waarop ze niet wilde zitten. Want vanaf die stoel kon ze nergens anders heen kijken dan dat schilderijtje aan die muur. Een prent van moeder met kind. Woest veegde ze de opwellende tranen uit haar ogen.

Lees verder