Kort verhaal: Paniek

Ik word wakker. Het is nog pikkedonker en doodstil, maar ik werd wakker. Waarvan? En dan weet ik het. Ik voel het. Een duistere schaduw glijdt soepel en snel, als een Anaconda, over mijn benen. Dan verder, zwaar over mijn borst naar mijn nek en wikkelt zich daar strak omheen. Mijn hart gonst door mijn lijf en klaarwakker flitsen mijn opengesperde ogen door het donker.

Waarom altijd ik?! Hijgend luister ik naar de rustige ademhaling naast mij en ik word kwaad. Ik ben verdomme ook altijd de lul! Verzin iets vervelends en ik heb er last van! Ik schop uit woeste frustratie met mijn benen en probeer een paar keer diep adem te halen. Maar de Anaconda voelt mijn razende hartslag en wikkelt zich alleen maar strakker om mijn lijf in een claustrofobisch benauwende wurggreep.

Ik krijg helemaal geen lucht meer en snak naar adem. Een snik ontsnapt uit mijn keel en bibberend probeer ik te kalmeren. Ontspannen. Niemand zou het ooit in zijn hoofd halen om dat naar iemand te roepen die ligt te verdrinken: ‘Gewoon ff ontspannen jongen!’ Maar tegen de Anaconda is het de enige oplossing. Ik zucht ik hijg, ik piep, ik woel, ik draai, ik kreun. Dan wankel ik met trillende benen uit bed, zet een paar passen, houd me vast aan de deurpost, weer een paar stappen. Misselijk van inspanning ga ik in de woonkamer voor de TV liggen. Wachtend tot de vlekken niet meer door mijn blikveld dansen. Wachten totdat de Anaconda besluit weg te gaan. Dit wordt een verstikkend lange nacht…

Kort verhaal: Zelfs Jezus…

Daar zat ze dan, in de meest comfortabele stoel ooit. Mocht ze ooit nog de kracht vinden om op te staan uit deze stoel, moest ze er eigenlijk een aanschaffen voor thuis. Thuis, de plek die thuis niet meer was. De plek waar ineens een kamer over was. Een kamer die ze volgens sommigen maar snel opnieuw moest inrichten, er een fijne bibliotheek van maken bijvoorbeeld. Daar zou deze stoel echt perfect in passen. Maar dat huis was haar thuis niet meer. Anders was ze daar nu wel.

Nu zat ze hier, uit te kijken op een wastafel met een strenge rechthoekige spiegel erboven. Ernaast stond een klein tafeltje strak tegen de muur, met een vrolijk gekleurd kleedje erop. En alsof iemand had bedacht dat zoiets vrolijks buitengewoon ontoepasselijk was in haar situatie, stond er ter compensatie een pikzwarte stoel voor. De stoel waarop ze niet wilde zitten. Want vanaf die stoel kon ze nergens anders heen kijken dan dat schilderijtje aan die muur. Een prent van moeder met kind. Woest veegde ze de opwellende tranen uit haar ogen.

Lees verder

Kort verhaal: Alice in tietenland

Als iemand hem tien jaar geleden verteld zou hebben dat het mogelijk is om je ballen terug te duwen naar waar ze vandaan kwamen, dan had hij diegene voor gek verklaard. Maar hier stond hij dan, met zijn ballen in zijn buik en de rest van het zaakje zorgvuldig naar achteren getapet. Alex, vanavond Alice, was van zijn pauze aan het genieten tijdens een drukbezochte travestietenshow. Nouja, genieten was misschien niet helemaal het juiste woord. Hij leunde tegen de deurpost van de artiesteningang om een sigaretje te roken. Zitten was namelijk nogal oncomfortabel met zijn gecamoufleerde bobbel. Even zijn blaas legen was er ook niet bij, want dan moest eerst alles weer voorzichtig los, om de inmiddels broeierige plakbende na het plassen weer terug te frummelen en met nog meer tape op zijn plek te plakken. En omdat hij zijn intieme delen nu al langer dan een week niet geschoren had, zou het verwijderen van de tape ook niet bepaald soepel gaan. Nee, plassen was vragen om huiduitslag.

Lees verder

Kort verhaal: Hartstocht

We gaan hard. Echt keihard! Dolenthousiast word ik ervan en vrolijk dans ik met mijn beste vriend, steun en toeverlaat, zielsverwant en grootste liefde. Ik wil Adrenaline nooit meer kwijt. Ook de hersenen jubelen mee, hoewel een deel moppert dat dit onverantwoord is zonder helm. Een harde klap verstoort ons geluk en abrupt verstarren we. Wat was dat? Dan zet Adrenaline het op een rennen als een op hol geslagen paard. Ik probeer hem bij te houden, maar jeetje wat gaat hij snel! Ik raak uitgeput en Adrenaline verdwijnt uit het zicht.
.     Ik probeer de hersenen te bereiken. Die kunnen meestal wel vertellen wat er aan de hand is en hebben ons altijd goed geholpen in noodsituaties. En dit is duidelijk een noodsituatie, al weet ik niet waarom. Ik krijg geen antwoord. De hersenen zijn stil. Zo stil heb ik ze nog nooit gehoord.
.     Ik ga maar weer op zoek naar Adrenaline, want dat is het enige dat me nu op de been houdt. In een sukkelgangetje ga ik door, steeds langzamer en langzamer, terwijl de energie uit me wegloopt. Waar is hij toch? En de wereld om me heen wordt steeds kouder en kouder, tot ik het opgeef.

Lees verder