Kort verhaal: Knetter Pingel Boem Pop SCHRRKLKINKL

Henry ijsbeerde in zijn chillpak door de gang. Normaal gesproken werd hij rustig van de zachte fleece met glittersneeuwvlokken, maar dit was geen normale dag. Rotterdam werd geteisterd door laservuur. Het harde geknal knetterde door de lucht, trilde door de muren en golfde in zijn brein. De nieuwszenders waren gehackt, dus het had moeite gekost om uit te vinden wat er precies aan de hand was. En het klonk gestoord, maar aliens waren druk bezig De Zwaan te stelen. Ja echt! De Erasmusbrug liep groot gevaar! De dames en heren (en genderneutralen) van Defensie hadden de situatie duidelijk niet onder controle. De ene explosie klonk nog luider dan de andere en er kwam geen einde aan. Henry kon niet langer afwachten. Hij moest hier weg zien te komen. Hij moest ingrijpen! Al werd het zijn dood. Hij had een plan. En zo moeilijk kon dat vliegen toch ook niet zijn.

Met een brede glimlach liet Mara zich uiterst voorzichtig in de stoel zakken. Jeroen ging tegenover haar zitten. Hij zag er heerlijk uit, in zijn overhemd en donkergrijze gilet, het haar glad achterover. Zijn ogen weerspiegelden het flakkerend kaarslicht, terwijl ze over haar veel te strakke paillettenjurk dwaalden. Ze had zich dus niet voor niets in dat ongemakkelijke ding gewurmd. Alles hier was schitterend: van de kerstboom, tot de kristallen champagneglazen, gevuld met fonkelende bubbels. Een paar meter verderop zat iemand met een serieus gezicht achter een vleugel romantische deuntjes te pingelen. ‘Mara, lieverd’, begon hij, ‘wat een geweldige verassing om vandaag te dineren in de Euromast.’
‘Dit uitzicht is toch perfect?’
‘Jazeker’, knipoogde Jeroen.
‘Het uitzicht over Rotterdam bedoel ik!’
‘Oh, dat ook ja.’
Mara glunderde van oor tot oor.

‘Zeg heb je een teiltje voor me?’ Heleen draaide met haar ogen, toen op de kleine TV het zoveelste koppel elkaar (tegen alle verwachtingen in natuurlijk) huilend van geluk in de armen viel. ‘Waarom kijk je hiernaar?’ Liesbeth keek haar vrolijk aan. ‘Ik hou hiervan. Al die blije mensen, positieve energie! En met kerst zat ik bij familie, dus ik ben blij dat het vanavond rustig genoeg is op de afdeling om de gemiste uitzending lekker te kunnen terugkijken.’ Zuchtend knipte Heleen de elektronische kerstverlichting aan. Echte kaarsen waren hier natuurlijk geen optie. ‘Nou, als jij even lekker verder kijkt, dan controleer ik even of iedereen nog rustig op zijn kamer zit. Het is weer een echt gekkenhuis vandaag. Dat stomme geknal ook. Ik denk dat ik iedereen maar even platleg met valium voor de grote vuurwerkshow van vanavond begint.’ Grinnikend stond ze op en streek haar witte uniform glad. Een luide knal deed haar verstijven. Liesbeth keek haar geschrokken aan. ‘Dat leek wel binnen.’
BOEM!
‘Dat is ook binnen!’
Samen vlogen ze naar de deur. Open. De gang op. Links was leeg. Rechts was de uitgang van de gesloten afdeling. En die stond open.

Mara genoot van al het geflonkel, geflirt, en geflits. Het eten vond ze nou niet echt om over naar huis te schrijven, maar de wijn was heerlijk. Jeroen was heerlijk. Het vuurwerk was prachtig. Ze reikte over de tafel en pakte zijn hand. Samen keken ze naar buiten, naar het flitsende kleurfestijn dat het naderende, nieuwe, heerlijke jaar aankondigde. Tussen de paarse en zilveren vuurregen ontdekte ze een fel geelwit licht dat slingerend door de lucht bewoog. ‘Zie je dat?’ Vroeg Mara.
‘Wauw, dat lijkt iets nieuws.’
‘Is het wel vuurwerk?’
‘Of een drone met lampen misschien..’
Het licht werd groter en groter. Het zwenkte en slingerde hun kant op. Meer mensen zagen het naderen. Het zag er prachtig uit, tussen al dat kleurrijke vuurwerk.
‘Misschien is dit een project van de Kunsthal.’ Opperde Jeroen.
‘Dat zal het zijn!’
Pop pop pop pop, klonk het terwijl de lichten naderden. Harder en harder en harder. POP POP POP POP POP! Mensen kwamen van hun stoelen. Mara en Jeroen kwamen ook overeind. Dit was geen kunstproject. De traumahelikopter was tot een paar meter van de ruiten genaderd. Mara keek met grote ogen naar de man in de helikopter. Droeg hij echt een glitterpak? Wie was die gek? Jeroen trok haar tegen zich aan. Het POP POP POP van de draaiende wieken werd oorverdovend.
SCHRRKLKINKL! De wieken braken aan splinters toen ze de ruiten aan diggelen sloegen. De heli begon te hellen, de mensen begonnen te gillen, de klok begon af te tellen en met een levensdrang als nooit tevoren stormde iedereen de trappen af, naar beneden, sneller, tuimelend, rennend, de decadentie achterlatend, totdat iedereen weer stevig met beide voeten op de grond in 2018 was aangekomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *