Kinderspel

Met z’n vieren zaten ze aan de ronde tafel in de keuken. Helder zonlicht scheen vrolijk door de grote ramen die beplakt waren met stickers van Mickey Mouse en Paulus de boskabouter. De mamma’s hadden het stel een half uurtje geleden van hapjes en drankjes voorzien om vervolgens zelf met een nieuwe fles wijn in de zitkamer te verdwijnen, waar ze nu druk zaten te kakelen. Die zouden hen voorlopig niet storen. Thomas schraapte zijn keel en richtte zijn strenge blik op Mark. Met zijn mollige arm over de houten rugleuning geslagen en zijn duim nonchalant achter zijn luier gehaakt, straalde hij duidelijk leiderschap uit. Hij had dan ook de meeste levenservaring, namelijk 15 maanden. Over een week dan.
……..Mark wist donders goed dat hij de lul was. Die blik van Thomas, die wenkbrauw die vragend omhoog schoot, de lichte frons, maar vooral die complete afwezigheid van vrolijkheid in dat bolle gezicht, bezorgden hem kippenvel. Waarom had mamma voor vandaag ook geen rompertje met lange mouwen uitgezocht? Dan was dat kippenvel niet zo opgevallen. Nu zag hij Lydia’s gemene pretogen over haar hartvormige zonnebril naar zijn armen gluren. Hij slikte moeizaam.

‘Wat was nou onze deal?’ Zuchtte Thomas vermoeid. Mark slikte nog eens en keek in Thiemens richting voor steun. Maar Thiemen, de jongste in hun kring, zat schaapachtig op de tafel te kwijlen. Mark keek weer naar Thomas. ‘Ik eh, ik… Ehh.. Ik heb het echt geprobeerd.’ Stamelde hij met een geknepen stemmetje. Met een koel gebaar streek Thomas over zijn korte blonde haren. ‘Je bent de afspraken niet nagekomen.’ Plotseling liet hij met een harde klap zijn vuist op het tafeltje neerkomen. ‘Fuck het potje! Ga er verdomme gewoon niet op zitten! Hoe moeilijk kan het zijn?’ ‘Euhm, ja.. Ik moest gewoon nodig en ik werd er gewoon opgezet en ik krijg altijd snoepjes als beloning dus…’ ‘SMOESJES!’
……..Thomas was overeind gesprongen. Het vrolijke groene stoeltje kletterde op de zwart-wit geblokte keukenvloer en hij moest zich aan het tafeltje vasthouden om niet om te vallen. Thiemen schrok op en keek met trillend lipje en grote ogen om zich heen. Snel gaf Lydia hem lief lachend haar zonnebril om te voorkomen dat hij het op een krijsen zette. ‘Ons meesterplan werkt alleen als iedereen hier zijn taken volbrengt’, siste Thomas. Zijn ogen waren samengeknepen tot venijnige spleetjes. ‘Het is nu mooi weer, zonnig, lekker warm. Straks is het winter, koud en guur.’ Lydia begon enthousiast op haar stoel te wiebelen en Thiemen sabbelde nu ontspannen op de zonnebril. ‘Dan wil ik me lekker kunnen warm houden met dampende poepluiers. En hoe gaan we dat doen he, meneertje oh-wat-ben-ik-een-brave-grote-jongen? Als jij met je goede voorbeeld de mamma’s laat zien dat de zindelijkheidstraining werkt? Dan liggen we over een paar maanden allemaal zindelijk en luierloos in koude bedjes!’ Met een rode kop stond hij aan de tafel. ‘Laat het me nog een week proberen’, piepte Mark. ‘Ik beloof overvolle luiers, echt waar!’

Thiemens mamma kwam de keuken in schommelen. ‘Dag lieverds! Thomas rolde zich onhandig achterover. Oh jeee ik dacht al dat ik wat hoorde! Ben je van je stoeltje gevallen mop?’ Ze trok het gevallen stoeltje overeind. Haar bovenarmen flapperden vrolijk mee bij elke beweging. ‘Boeboe gaga!’ Kraaide Thomas, terwijl hij weer op zijn plek getild werd. Mamma flapperarm plunderde nog even de koelkast en verdween weer de zitkamer in.
……..Thomas draaide met zijn ogen en keek nu naar Lydia. ‘Wat doen we hier nu mee hè? Geven we hem een kans, geen kans, toch nog een kans, of misschien toch niet?’ Lydia trok haar zonnebril uit Thiemens mond en veegde met een bedenkelijk gezichtje het kwijl af aan haar roze gestipte rok. ‘Misschien moeten we het hem zelf maar laten bepalen.’ Soepel schoof ze de zonnebril weer op haar neus. ‘Laten we een roulette doen.’ Thomas z’n gezicht klaarde op. ‘Kijk, dat is nou een constructief idee!’

Lydia liep wiebelig naar de keukenkastjes, friemelde de deurtjes van de kinderslotjes en begon willekeurig flessen uit de kastjes te trekken. Sommige met vrolijke kleurtjes of plaatjes, andere vrij neutraal. Samen met Thomas rangschikte ze de flessen in een kring op de tafel en met veel moeite kregen ze alle doppen eraf. Mark snapte niet waar ze mee bezig waren en ook niet wat hij er nou eigenlijk van moest vinden. Maar lekker zat het hem niet. Hij klampte zich nerveus vast aan zijn stoeltje en sloeg elke beweging met haviksogen gade. Thiemen keek met grote ogen toe en vond het duidelijk maar wat interessant.
……..‘Zo’, zei Thomas toen er acht flessen open op tafel stonden. Hij ging weer zitten. ‘Aan jou de keus Mark. Krijg je nog een kans of niet?’ Hij leunde achterover in de stoel. Lydia was te opgewonden om rustig te gaan zitten en stond met beide handen aan de tafelrand te zwiepen als een ruitenwisser van pappa’s auto. Mark keek verdwaasd de tafel rond. ‘Ik wil nog een kans’, mompelde hij verward. ‘Je moet kiezen, kiezen, kiezen!’ Giebelde Lydia hyper. Thomas maakt een uitnodigend handgebaar naar de flessen. ‘Tast toe.’

Het gegiebel van de wijn drinkende mamma’s werd ineens luid doorbroken door babygejammer. Tineke keek verbaasd op. ‘Zou Tommy nou alweer van zijn stoeltje zijn gevallen?’ De andere dames haalden hun schouders op. Het gejammer verstomde weer. Misschien was er dan toch niks aan de hand. Opgelucht propte ze weer een toastje kaas naar binnen. Er klonk ineens weer gejammer, harder nu, en het werd snel luider tot een hysterisch gekrijs. Tineke stikte zowat in het toastje en hoestte het over de salontafel, terwijl ze overeind vloog.
……..Ze sprintte de keuken in en zag Thomas, Lydia en Thiemen netjes aan het kindertafeltje zitten, dat vol stond met allerlei schoonmaakmiddelen. Mark lag krijsend als een speenvarken te spartelen op de grond. Tineke greep hem van de vloer. ‘Oh mannetje, wat heb je nou gedaan?!’ De andere mamma’s, nu ook gealarmeerd, kwamen aanlopen. Met grote ogen keken ze naar de blaren rondom Marks bloedende mondje. ‘Jeeeeetje, DOE dan iets!’ ‘Wat dan?!’ Marks gegil ging over in een schrapende hoest. Tineke rende met hem naar de telefoon, terwijl de andere mamma’s de keuken opruimden en Mark met een boel gerochel en gepiep probeerde lucht te krijgen. Thiemen zette het nu ook op een krijsen en Lydia droeg maar wat graag haar steentje bij aan deze zoete symfonie der chaos. Thomas bleef rustig zitten, achterover leunend, ogen gesloten, en genoot, van de herrie, van alle beweging, en toen het langzaam weer rustig worden. Tot het stil werd. Te stil. En het geluid van gekmakend verdriet begon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *